زمستان
بسم الله
مي ترسم از پنجره اتاقم به بيرون نگاه كنم مي ترسم در آينه به خودم نگاه كنم چون همه جا سايه هاي مضاعف خود را ميبينم بايد زندگي ام را مثل يك خوشه انگور بفشارم و عصاره آنرا نه بلكه شرابي كه از عصاره آن حاصل ميشود را در گلوي خشك سايه ام بريزم و به او بگويم اين است زندگي من
صادق هدايت – بوف كور
كلي سلام
نبودن هايم را به حساب روزگار بگذار حسابش كه زياد شد به حسابش مي رسم
وحيد نجفي عزيز كتاب شعر سومش را كه قرار است به زودي چاپ شود در وبلاگش پيش فروش كرده است كساني كه دنبال شعرهاي متفاوت بروز و تا حدودي فلسفي "البته از نظر من" هستند حتما كليك كنند اينجا
واما غزلي بخوانيد تقديمي به زمستاني كه در حال سفر است
بگذار بر روي سرت سهم كلاهت را
برف آمده پوشانده دنياي سياهت را
چيزي شبيه زندگي در عصر يخبندان
آتش زدن،هي روزهاي بي گناهت را
وقتي كه عشق از سيبهاي باكره بلعيد
تا تف كند روي زمين آن اشتباهت را
پيغمبري هستي كه از معراج برگشته
آيا كسي دنبال خواهد كرد راهت را؟!
طوفان تمام شهر را آرام مي گيرد
وقتي كه بيرون ميكشي از سينه آه ات را
كه برجهاي شيك بالا شهر مي دزدند
از آسمان شبزده هر روز ماه ات را
باور نكن دنيا – به رنگ ارغوان* – سبز است
از تن درآوردي اگر رخت سياهت را
جنگل زماني غيب شد كه گرگها خوردند
خرگوشهاي بي كس ِ توي كلاهت را
بايد شبيه بوف كوري* شد كه خوشبخت ست
وقتي نمي فهمند مفهوم نگاهت را
پانوشت:
به رنگ ارغوان: فيلمي از ابراهيم حاتمي كيا
بوف كور : رماني ازصادق هدايت
سال سال خوبي بود از اين جهت كه تنهايي ام هر روز بزرگتر از ديروز مي شد و من چقدر عاشق تنهايي ام هستم و سال جديد شايد سال خوبتري برايم باشد
اين روزها كه مي گذرد
شادم
اين روزها كه مي گذرد
شادم
كه مي گذرد
اين روزها
شادم
كه مي گذرد....
مرحوم قيصر امين پور
و سال جديدت مبارك
سبز بمان تا ابد
اصلا به من چه دختر همسايه عاشق است